Zonder titel2001 Elk afzonderlijk beeld in deze serie foto-objecten is een groepsportret. Je zou zelfs kunnen zeggen dat we steeds opnieuw hetzelfde beeld te zien krijgen. Maar met welk doel zijn de vrouwen bij elkaar gekomen? En is hun performance, die ze binnen deze beperkte, kubusachtige ruimte uitvoeren, meer dan een handeling naar aanleiding van een handeling, zoals Foucault de regeringsmacht definieerde? Het geheel blijft iets heerlijk ondefinieerbaars houden. Men zou de opvoering kunnen zien als de volmaakte verbeelding van non-relationaliteit, als er tussen de vrouwelijke figuren niet zo?n duidelijke verstandhouding bestond. In plaats van een bestaande orde te visualiseren valt het fotograferen hier samen met het scheppen van een nieuw verband, een activiteit die wordt weerspiegeld in de opeenstapeling van afzonderlijke foto?s: net als mensen zijn ze allemaal hetzelfde maar toch verschillend naar inhoud en vorm. In zekere zin is het dit verlangen om elke vaststaande maatschappelijke of seksuele rangorde te verwerpen, dit aanvaarden dat het zijn geen vooraf beschikte essentie heeft, dat ons in staat stelt een moment van vrijheid te ervaren.
